Itzuli orri nagusira Bidali hau Tweet

Santanderrera noa, transplantea egitera

Joxe Aranzabal ¦ 2003-07-02 ¦ 10:04 ¦ osasuna

Orain badakigu azken txanpa Santander aldean egin beharko dugula, Bizkaiko Itsasoari begira, edozelan ere. Uztailaren 16an Valdecillako ospitalera joango naiz, arrebarekin batera. Orduan esango digute, zehatz-mehatz, zer egingo diguten eta nola.

Ekainaren hasieran jakin izan genuen azken analisiaren emaitza: ez da linfozitoren arrastorik ikusten nire hezur-muinean. Medikuak esan zigun nire gorputzak oso ondo erantzun diola tratamenduari. Hala ere, komeni da egindako lana sendotzea, berriro gaixo ez nadin. Eta horretarako, transplante berezi bat egingo didate, azken orduan aipatu dutena.

Minialotransplantea

Linfoma aurkitu zidatenetik, medikuek beti aipatu izan dute bi transplante mota nituela aukeran, tratamendua amaitzeko: transplante arrunta eta autotransplantea. Eta nire kasuan, bigarrena ikusten zuten egokiago.

Hala ere, maiatzaren hondarrean, hirugarren irtenbide bat aipatu zuten lehenengo aldiz: minialotransplantea. Zer da, baina, minialotransplantea?

Minialotransplantea tratamendu berri bat da, eta badirudi etorkizun hobea duela beste biek baino. Bi abantaila omen ditu:

• Ez da transplante arrunta bezain toxikoa.
• Autotransplanteak baino inmunitate hobea eskaintzen du, emaile osasuntsu baten hezur-muina sartzen zaiolako gaixoari.

Nolanahi ere, minialotransplantea oraindik ere tratamendu esperimentala da, eta horregatik nire medikuak eskatu zuen espezialisten iritzia, erabakia hartu aurretik. Eta haiek erantzun, nire kasuan egokiago ikusten zutela tratamendu hau egingo banu.

Arriskua

Beraz, bagenekien medikuen iritzia. Baina bazegoen beste zera bat, erabakia hartu aurretik: hiru aukerek dute, gehiago edo gutxiago, arrisku bat, gaixoa hiltzeko:

• Transplante arruntak du arriskurik handiena: %25.
• Minialotransplanteak arrisku txikiagoa du: %10-15.
• Autotransplanteak du arriskurik txikiena: %5.

Arriskuak arrisku, erabaki dugu minialotransplantea egitea. Autotransplantearekin baino peril handiagoa hartuko dugu orain, baina gero lasaiago ibiliko gara. Hori da, behintzat, gure apustua.

Fatima, emaile

Askotan arazo handia izaten da emaile bat aurkitzea, hezur-muina emango duena. Izan ere, bai emailea nola hartzailea izan behar dira genetikoki berdinak. Nik, zorionez, zorte handia izan dut, Fatimak betetzen du-eta baldintza hori, arreba gazteenak.

Medikuek joan den irailean bertan erabaki zuten nire ama eta neba-arreba guztiak aztertzea, jakiteko ea euretariko inor izan zitekeen emailea, transplante bat egin behar izanez gero. Orduan jakin genuen Fatima eta biok berdinak garela genetikoki.

Valdecillako ospitalea

Datorren uztailaren 16an, Valdecillara joango gara, Santanderren bertan, eta hantxe elkartuko gara Arturo Iriondo doktorearekin. Berak esango digu zer egingo dugun zehatz-mehatz, eta noiz.

Seguruenik Fatima ospitaleratuko dute uztailaren 21ean, hari muina ateratzeko. Ni, berriz, hiruzpalau egun lehenago, hasteko tratamendua. Unerik kritikoena izango da arrebaren muina sartzen didatenean, nire gorputzak eraso bat moduan hartuko baitu hasieran. Hori gainditzen badut, sartutako muinak sei hilabete izango ditu nigan nagusitzeko.

Dena ondo joanez gero, astebetean egon naiteke etxean, nahiz eta hilabete bat ere egon naitekeen ospitalean.

Laster arte, beraz.

Nahi badituzu irakurri aurreko artikuluak, Sustatun argitaratu ditudanak nire minbiziaren inguruan, hementxe dituzu. Klik egin testuaren gainean eta irakurri.

1. Medikuak esan dit minbizia dudala.
2. Eskerrik asko denoi ospitaletik!
3. Hasi naiz kimioterapian.
4. Nola esan zure alabatxoari minbizia duzula?
5. Burusoil baten memoriak
6. Berri onak: tratamendua aldatu didate
7. Minbizia tarteko, ez didate berritu gida baimena
8. Neuk ere hartu dut EPO
9. Bete dut hirugarren zikloa, kimioterapian
10. Nire hezur-muina garbi dago

 Nabigatu euskaraz